"مسئلۀ ملی در حال حاضر به صورت صدای ضعیفی به نظر میرسد، اما این صدای ضعیف فردا به غرش سهمگین بدل خواهد شد..."
محمد
طاهر بدخشی 1965
به تأیید
از مقاله ی
جناب داکتر
همت فاریابی ....
شناســــــــنامه
گاه بر "نسل کشی" میتازند، گاه بر "اصل کشی"
نپذیرم،
نپذیرم،
نپذیرم هرگز
جامه
ی را که به من
دوخته یی
به
تن تو زیباست
کو نمایانگر
فرهنگ نیاکان
تو است
هویتت، نام
و نشانت همه
وابسته به
اوست
حق آن هم با
توست.
لیک
من جامه ی خود
را دارم
جامه
ی را که
نیاکان من از
جنس "پرند"
سده
ها پیش ز
"ابریشم جان"
بافته اند
او
همه چیز من است
هویتم، ملیتم،
عزت و "فر" و "هنگم"
ما
همه انسانیم
و بقول
پدر معنویم:
"بنی
آدم اعضای
یکدیگراند":
خون
ما ریشه ی ما
بیشه ی ما
یکسان است
لیک
اندیشه ی ما
یکسان نیست...!
آنچه
درچشم تو
زیباست به چشم
من نیست
یاکه
برعکس
من
پذیرای همانم
که بدان منسوبم
نه
مرا حق ستم بر
سرتوست
نه
ترا نیز مجاز
هیچکس
از دیگری برتر
نیست
جز
به "تقوا" و عدالت
خواهی
گفت
"دستور"
بده
"دستور" که
هستی مقدور
تا
به "دستور" تو "
دستور" ترا
مشق کنند
و بسوزند
به "دستور" تو "
دستور" خویش
گرنپذرفت
کسی این فرمان
گیر
شمشیر و
چواسلاف
ببرشان تو"
زبان"...؟
همتباران
من ای" قوم جدا"
این
خیانت که به
ملت کند هر "ظل خدا"
وای
بر حال ما
دانهء
ظلم نشاندن به
زمین
میوه
اش ظلمت و کین
سایه
اش شرم آگین
برگ
و بارش نفرین
تا
ابد باد به
فرهنگ ستیزان
نفرین...!
روز
"ضحاک" و شب "جمشید" است
"ابر"
کتمانگر این
خورشید است
عصر
بیداد است
گاه
بر نسل کشی
میتازند
گاه
بر "اصل" کشی
همتباران
من ای قوم "صبور
شرممان
باد که با "رایت نور"
خود
بسوزیم به
دستور " ضحاکان " "دستور"
به
شکوهنده گیی
"کاوه" و "
جمشید" و "فریدون" سوگند
که
گذارم که
درآیینه ی " اصل و نسبم"
نامی
جزملیتم نقش
دگر بگذارند
"شاخه"
از " ریشه" جدا
کی گردد
"شاخه"
سرسبز
زپیوند" درخت"
است همیش
"ما همانیم که
بودیم و همان خواهد بود"
و سرودی
که نیایم به
نیایم میخواند
نسل
ما تا بقیامت
به زبان خواهد
راند
مانمانیم
و بماناد پس
از ما این نظم
گرم
خواهد شدن از
شعله ی جانها
این بزم
آریایست
نژادم
زاده
ی "شهر
بدخشانم" و "تاجیک" تبار
پاره
ی پیکر خونین
"خراسان" که بود
مادر
"تاجیک" و "هزاره" و
"ترک"
و "افغان"
"ازبک"
و "پشه یی" و "نوری" و
"ایماق" و" بلوچ"
با تبار
دیگر و رسم و
دگر گونه
"زبان"
و زبانم
که بنازند
بدان "هندی و ترک"
گنج
دربار حکیمان
که
همان "دُر دریست"
که
سنایی و نظامی
و عراقی و
خیام و سعدی
حافظ
و مولوی و
رودکی و خسرو
و طوسیی بزرگ
و
دگر بزرگران
ادب و دانش و
علم
بنوشتند
و بسفتند و
سرودند به آن
منطق
و فلسفه و
حکمت و شعر و
فرهنگ...!
همتباران
من ای قوم "صبور
نگذارید
کزین
توطــــئه
جمع "منفور"
بدهندمان
"نَسَب" دیگر و
نامی با زور
نیست
جز قطع سر از
تن هدفی زین
منشور
نیست
جز توطئه ی
شوم دگرشان
منظور
همتباران
من ای قوم صبور
شرممان
باد بدین
مصحلت اندیشی
کور
مرگمان
باد بدین
خاموشی
ننگمان
باد بدین حق
پوشی
این
جبونیست، زبونیست،
قصور است قصور
نپذیرم، نپذیرم
نپذیرم این
زور............