دلـتـنگـی

من شاعرانی را می شناسم
که در شعرهاشان
                    بودا وار
دادگرند و عاشق


و در کردار
زبونند و ترسو
و صدا را در گلو قفل زده اند
                                 از هراس


و واژه هاشان چند پهلو سخن می گویند
از اشترانوس و فیلیانوس
که هیولایی مقدس یا نا مقدس
                                    مباد
                                         از کنجی
برایشان بتازد
                                      به درشتی

 ***                

و حقیقت را جز
در گرمای شراب
نیاشامیده اند

                                 هرگز!

و تاریخ را در پای شعرشان سر بریده اند به خدعه
تا رد پای حقیقت در ذهن آدمیان گم گردد
تا شناس نامه های مجعولی
برگردن واژه هاشان گردن آویز بی هویتی آنان باشد

 ***                

و تاراج را سر نهاده اند
و دروغ را نشانه یی دارند
از بی همتی نسلی که بدان منسوبند